zuidvruchten.php

Zuidvruchten

Een groot deel van onze zuidvruchten komt uit: Californie, Zuid-Afrika, AustraliŽ en Zuid Amerika. Over een ding zijn wij het allemaal eens: zuidvruchten zijn gezond voor je! De term zuidvruchten is een verzamelnaam voor allerlei vruchten die niet in ons land groeien en die in het algemeen uit het zuiden komen. (waaronder Spanje). In zuidvruchten zitten veel vruchtensuikers. Deze hebben niets van doen met gewone riet- of bietsuiker en kunnen veelal zelfs door diabetici gebruikt worden. Tijdens de groeiperiode worden ze door de zon in de vrucht gevormd. Daar ontlenen ze hun heerlijke,volle,al dan niet zoete smaak aan. Ze zijn onder te verdelen in 3 groepen:

1 Verse zuidvruchten:
Hiertoe behoren de citrusvruchten.

2 Gedroogde zuidvruchten:
Daaronder vallen de krenten,rozijnen,andere gedroogde vruchten zoals pruimen,abrikozen en appels.

3 Overige zuidvruchten:
Dat zijn o.a. vijgen,dadels en olijven.

naar boven

Voedingswaarde

Men kan gerust zeggen dat het eten van een zuidvrucht een gezonde bezigheid is. Deze vruchten zitten boordevol mineralen; Het verschil tussen vitaminen en mineralen is dat het lichaam wel verschillende vitamines aan kan maken maar geen enkel mineraal. (vitamines worden door organismen aangemaakt, mineralen niet. Alle mineralen moeten dus van buitenaf worden toegevoegd. Alle vitaminen hebben mineralen nodig om te kunnen werken. Andere, zelfstandige taken, zijn: het transport van zuurstof naar de cellen en een rol spelen bij de groei, de instandhouding en het herstel van weefsel, de spiercontractie, de werking van de zenuwen en de energiehuishouding. Enkele belangrijke mineralen worden hieronder besproken:

Magnesium:
wordt wel het antistress -mineraal genoemd, het is de belangrijkste voedingsstof voor de hersenen, verhoogt de weerstand tegen stress, depressies en spanningen, versterkt het concentratievermogen en het geheugen. Verder is het betrokken bij het vrijmaken van energie uit voeding, het goed functioneren van de zenuwen en de spieren, helpt het bij de vorming van gezonde tanden en botten en bevordert het de gezondheid van hart en bloedvaten.
Bronnen: Noten,vijgen,appelen,citrusvruchten.

Kalium:
ADH minimaal 1600 milligram - 2000 mg. In Amerika wordt tegenwoordig uitgegaan van 3500 mg per dag maar deze ADH is in Nederland nog niet officieel vastgesteld. Kalium regelt samen met natrium (zout) de waterhuishouding in het lichaam. Natrium houdt het vocht vast, kalium laat het los en regelt dit alles. Er wordt beweerd dat bij activiteiten, in warme temperaturen, sterk transpireren voorkomen kan worden door extra kalium voor of tijdens deze activiteiten in te nemen.
Bronnen: Banaan,rozijnen,krenten,dadels.

IJzer:
ADH 15 tot 20 milligram. IJzer is van groot belang voor iedereen die zware arbeid en andere activiteiten verricht. Spieren hebben namelijk zuurstof nodig om beter en langer te werken. Zuurstof wordt naar de spieren vervoert door de rode bloedlichaampjes. Daarvoor hebben de rode bloedlichaampjes ijzer nodig. Er zit veel ijzer in spinazie maar die is aan oxaalzuur gebonden en kan daardoor moeilijk worden opgenomen door het lichaam. De 'power van Popey' moet dus niet te letterlijk genomen worden. Gelukkig is dit weer vrij te maken door walnoten, appel(stroop), of vitamine C te nuttigen, die breken het oxaalzuur weer af waardoor ook Calcium uit spinazie kan worden vrijgemaakt. Een tekort aan IJzer leidt tot bloedarmoede en uit zich door vermoeidheid en futloosheid.
Bronnen: Okkernoten,zuidvruchten (voornamelijk zure abrikozen), paranoten.

Koper:
Van groot belang bij de verwerking van vitamine C, wordt snel in het bloed opgenomen. nodig voor het omzetten van ijzer in hemoglobine (ijzerbevattend eiwit dat zuurstof transporteert,verantwoordelijk voor de rode kleur van het bloed).
Bronnen: Gedroogde vruchten, bonen, zeevis.

naar boven

Waar komen de verschillende Zuidvruchten vandaan? hoe worden ze geoogst? Onder wat voor omstandigheden groeien zij? Hieronder enkele zuidvruchten en hun oorsprong:

Abrikozen

Abrikozen zijn een van de fijnste zuidvruchten. Met haar gouden oranje kleur vormt ze de blikvanger in een goede tuttifrutti en brengt ze klasse en sfeer in de afdeling waar zuidvruchten gepresenteerd worden. Vrijwel heel het jaar zijn ze ook in ons land verkrijgbaar. Wel is er een groot onderscheid in kwaliteiten.

Graag wil ik u meevoeren op reis om te ontdekken wat die abrikoos nu werkelijk is,hoe en waar zij groeit en bloeit,wat haar speciale eigenschappen zijn,om te eindigen met wat algemene opmerkingen. Daarvoor gaan wij naar Centraal -AziŽ, Turkije dan voornamelijk. Daar komt immers het gros van "onze"abrikozen vandaan. Aangeplant zijnde draagt hij na vier a vijf jaar zijn eerste vruchten. Over het algemeen is dat groot fruit,met de jaren wordt dat meer en kan de 20 kilo van de eerste jaren wel tien maal zoveel worden. Gedroogd fruit wel te verstaan. Voor een kilo gedroogde abrikozen heeft men ongeveer 3 _ tot 4 _ kilo vers fruit nodig.

In April en Mei bloeien de bomen na een regentijd van drie maanden. Het kan dan s' nachts nog koud zijn waardoor een deel van de bloesem sterft. Een mindere oogstopbrengst is dan het gevolg,haast altijd gepaard met hogere prijzen. Zo midden juli zijn de vruchten volgroeid en kan het oogsten beginnen. De vallende vruchten worden opgevangen in kleden,dit werk wordt over het algemeen door vrouwen gedaan. Daarna worden ze in lage kratten gedaan en gedurende 24 uur opgeslagen in een primitieve afgesloten kamer waar ze worden blootgesteld aan zwaveldampen.

Daar zijn twee oorzaken voor:

1. Houdbaarheid:
Alle insecten en schadelijke bacteriŽn worden gedood.

2. Zo krijgen ze hun prachtige goudgele kleur.

Daarna worden ze drie a vier dagen zongedroogd,waarna vrouwen ze ontpitten. Opnieuw mag de zon haar werk doen. Daarna worden ze gewassen met schoon ,helder water waarna ze gedroogd worden in een horizontale centrifuge.

Ongeveer 5% van de abrikozen wordt naturel gekocht. Dat wil zeggen dat ze niet gezwaveld zijn, gevolgen: bijna zwart en slechts tot April houdbaar. Overigens wordt aan dat zwavelen veel te zwaar getild: zwavel heeft, evenals benzine, de eigenschap te vervliegen. Als ze dan ook aan de markt worden gebracht is de aanwezigheid nihil.

Drie landen die ook Abrikozen exporteren zijn Zuid-Afrika, Amerika en AustraliŽ. Deze landen brengen echter een abrikoos met een andere smaak namelijk: zuur. Deze worden veelal gegeten om de hoeveelheid ijzer die erin zit en dat het de bloeddruk stabiliseert. Ze behouden hun donkere kleur omdat ze met OliŽn worden bewerkt om de houdbaarheid te verlengen.

naar boven

Pruimen

Franse pruimen zijn de beste in de wereld. In het zuidwesten van Frankrijk is de bodemgesteldheid en het klimaat zo gunstig, dat het topkwaliteit pruimen oplevert. Amerika is verreweg de grootste producent van pruimen. Zij oogsten ongeveer 60 a 70% van de wereld -productie.

Oogsten:
Tienduizenden bomen staan in rechte rijen aangeplant,in het voorjaar dragen zij een prachtige witte bloesem; slechts 1 week en dan en dan vallen ze uit. Vijf, zes jaar vragen ze alleen maar arbeid, dan gaan ze de arbeider belonen door vruchten voort te brengen. Ze zijn dan ongeveer vier a vijf meter hoog. Bij een goede verzorging zullen ze hun taak zo'n 30 jaar vervullen en jaarlijks tussen de 70 en 140 kilo verse pruimen afleveren. In Augustus en begin September wordt er geoogst. Op het zuidelijk halfrond zo'n zes maanden later.

Oorspronkelijk wachtte men net zo lang totdat de vrucht zo rijp was dat hij zelf afviel. Tegenwoordig gaat het oogsten in de moderne "plants" machinaal. Vlak boven de grond worden de pruimen opgevangen. In enkele seconden "schudt"de machine de boom leeg door de stam te omvatten en deze aan hevige trillingen te onderwerpen. Zo nodig gebeurt dit enige tijd later nogmaals.

Bewerking:
Onmiddellijk na het oogsten worden de pruimen gewassen en in droogtunnels gebracht. Daar worden ze ongeveer 24 uur onder verschillende temperaturen opgeslagen,beginnende bij ongeveer 50 graden Celsius tot 74 graden aan het eind. Drie tot vier kilo verse pruimen leveren 1 kilo gedroogde op. Dan worden ze op grootte gesorteerd. Een goede pruim heeft ongeveer 24% vocht.

Gebruik:
Met de rozijn en de abrikoos is de pruim een hardloper onder de gedroogde zuidvruchten. Terecht,want door haar smaak,voedzaamheid en toepassingsmogelijkheden heeft ze ongekende mogelijkheden. Talloos zijn de recepten van deze vrucht,die wij verder zullen belichten in ons receptgedeelte. Een buitengewoon voedzame vrucht die laxerend werkt en ook in vele gerechten op velerlei manieren verwerkt kan worden.
naar boven

Dadels

De Dadelpalm, palm geeft iets deftigs aan: edel, statig. Een oeroud cultuurgewas, een hoge kaarsrechte palmboom met zijn sierlijk wuivende bladeren is een sieraad in zijn omgeving. De zinderende hitte waarin ze veelal verkeren schijnt ze niet te deren. Haar vruchten bedekt ze zorgelijk met haar bladeren,hoog in haar,ver van de grond,dicht tegen haar slanke stam. Dadels hangen deemoedig in trossen neer,traag rijpend tot het punt bereikt is dat de mens ze goed genoeg acht. Een dadelpalm kan ongeveer 40 trossen,waar per tros zo'n 25 tot 35 dadels aanhangen,dragen.

In ons land worden dadels het meest gebruikt uit TunesiŽ, Marokko en Amerika. Uit IsraŽl worden verse dadels ingevroren ingevoerd,de smaak daarvan is fantastisch en zeer voedzaam,maar ze zijn beperkt houdbaar. Iran is een upcoming land met verse dadels geleverd in doosjes van zes a zeven ons. De lekkerste dadels zijn toch wel de Medjool naturel dadels.

De dadel van oorsprong en het gebruik:
Van oorsprong diende de dadel evenals de vijg,als (hoogwaardig) voedsel. Het was voor de woestijnbewoners zelfs een van hun voornaamste voedselbronnen. Gedroogd lang goed te houden en gemakkelijk te vervoeren. Voor ons waren ze niet goed genoeg,wij wilde ze zachter hebben. Dat doen ze door de dadel te konfijten (in suiker inleggen).

Bewerking:
De dadel wordt gewassen en op stellages afgesloten ruimten ingereden.. Op die stellages staan platten kisten met dadels erin. In die ruimte worden ze gedurende enige tijd blootgesteld aan warme waterdamp. Als ze eruit komen,is de dadel die dof was,mooi glanzend en zacht. Het evenwicht vinden tussen te zacht en niet te hard is de hand van de meester. Gedroogd is de dadel zeer lang houdbaar en kunnen ze gemakkelijk overjarig worden,mits goed opgeslagen. Gekonfijt ligt dat iets anders: door het vocht wat toegevoegd wordt, kunnen dadels na een maand of zes gaan gisten, waardoor er een sterke reuk en onaangename smaak aankomt. Koel opslaan is dan ook aanbevelingswaardig.

naar boven